همی بوسی تو ساق او، چو خلخالی بر آن ساقی

ز صاف خمر بی دردی، ترا بو کو؟ اگر خوردی

یکی درکش اگر مردی، شراب جان را واقی

شدی ای جفت طاق او، شدی از می رواق او

ببستی چشم از آب و گل، بدیدی حاصل حاصل

از آن پخته شدی ای دل، که اندر نار اشواقی

برین معنی نمی افتی، چو در هر سایه می خفتی