ببستی چشم از آب و گل، بدیدی حاصل حاصل

یکی درکش اگر مردی، شراب جان را واقی

شدی ای جفت طاق او، شدی از می رواق او

همی بوسی تو ساق او، چو خلخالی بر آن ساقی

از آن پخته شدی ای دل، که اندر نار اشواقی

برین معنی نمی افتی، چو در هر سایه می خفتی

بهست خویشتن جفتی، وز آن طاق ازل طاقی