اگر از خویش ببریدم، عجب باشد؟! چه فرمایی؟

زهی دریا، زهی گوهر، زهی سر و زهی سرور

زهی نور و زهی انور در آن اقلیم بی جایی

چنان نوری که من دیدم، چنان سری که بشنیدم

که گردیدیش افلاطون، بدان عقل و بدان قانون

شدی بتر ز من مجنون، شدی بی عقل و سودایی

چو مرمر بوده ام من خود، مگر کر بوده ام من خود