که گردیدیش افلاطون، بدان عقل و بدان قانون

زهی نور و زهی انور در آن اقلیم بی جایی

چنان نوری که من دیدم، چنان سری که بشنیدم

اگر از خویش ببریدم، عجب باشد؟! چه فرمایی؟

شدی بتر ز من مجنون، شدی بی عقل و سودایی

چو مرمر بوده ام من خود، مگر کر بوده ام من خود

چه اندر بوده ام من خود؟! ز بدخویی و بدرایی