شدی بتر ز من مجنون، شدی بی عقل و سودایی

چنان نوری که من دیدم، چنان سری که بشنیدم

اگر از خویش ببریدم، عجب باشد؟! چه فرمایی؟

که گردیدیش افلاطون، بدان عقل و بدان قانون

چو مرمر بوده ام من خود، مگر کر بوده ام من خود

چه اندر بوده ام من خود؟! ز بدخویی و بدرایی

ولیک آن ماه رو دارد، هزاران مشک بو دارد