چو مرمر بوده ام من خود، مگر کر بوده ام من خود

اگر از خویش ببریدم، عجب باشد؟! چه فرمایی؟

که گردیدیش افلاطون، بدان عقل و بدان قانون

شدی بتر ز من مجنون، شدی بی عقل و سودایی

چه اندر بوده ام من خود؟! ز بدخویی و بدرایی

ولیک آن ماه رو دارد، هزاران مشک بو دارد

چگونه پای او دارد، یکی سودای صفرایی؟!