هر داد و گرفتی که ز بالاست لطیفست

شاباش زهی سلسله جذب و تقاضا

در شهر چو من گول مگر عشق ندیدست؟

هر لحظه مرا گیرد این عشق ز بالا

گر صادق و جدست و گر عشوه و تیبا

هر عشوه که دربان دهدت دفع و بهانه ست

گوید: « که برو » هیچ مرو، شاه بخانه ست