گر صادق و جدست و گر عشوه و تیبا

در شهر چو من گول مگر عشق ندیدست؟

هر لحظه مرا گیرد این عشق ز بالا

هر داد و گرفتی که ز بالاست لطیفست

هر عشوه که دربان دهدت دفع و بهانه ست

گوید: « که برو » هیچ مرو، شاه بخانه ست

بر دلبر ما هیچ کسی را مفزایید