هر عشوه که دربان دهدت دفع و بهانه ست

هر لحظه مرا گیرد این عشق ز بالا

هر داد و گرفتی که ز بالاست لطیفست

گر صادق و جدست و گر عشوه و تیبا

گوید: « که برو » هیچ مرو، شاه بخانه ست

بر دلبر ما هیچ کسی را مفزایید

ماننده او نیست کسی، ژاژ مخایید