چو استاره به بالا شب روی کن

پیاپی، تا که نابینا نمانی

چو ذره باش پویان سوی خورشید

که تا چون خاک، زیر پا نمانی

که تا ز آن ماه بی همتا نمانی

مزن هر کوزه را در خنب صفوت

که تا از عروهالوثقی نمانی