مصرع نخست · شماره 49بدان سوی جهان گر گوش داریشاعرمولویاثرسی پنجمقالبترجیعبنددر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.46که او ختمست احسان را، و بادی#47گر احسان را زبان باشد بگردد#48به مدح و شکر او سیصد عبادی#49بدان سوی جهان گر گوش داریانتخابشده50چه چاوشان جانندش منادی!#51دهان آفرینش باز مانده#52ازان روزی که دیدستش ز شادی#دربارهٔ این سطرسطر شماره 49 از «سی پنجم» است.سطر پیشینبه مدح و شکر او سیصد عبادی→سطر بعدیچه چاوشان جانندش منادی!←