لیک شاهان را نباشد چه بود آلتون تاش را؟!

جام مستوری که خام عشق او اندر کشید

در قلاشی می بسوزد عالم قلاش را

هرکه بیند روی او، او گشت آلتون تاش او

این چه خورشیدیست آخر کز برای عشق او

می بسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را

نزد آن خورشید شمس الدین تبریزی برید