نزد آن خورشید شمس الدین تبریزی برید

لیک شاهان را نباشد چه بود آلتون تاش را؟!

این چه خورشیدیست آخر کز برای عشق او

می بسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را

از دل من زاری و افغان و این غوغاش را

عشق شمس الدین چو خمر و جان من چون کاس شد

از خداوندیش چون آن نور جان ایناس شد