کو زمانی که وصالت برگذشت از روی لطف

بر نوازش گاه تو یعنی دل من داغ کرد

یک شراب تلخ داد از جام خود هجران بدل

جمله شادی تا به شیر مادر استفراغ کرد

سوی خارستان جانم جملگی را باغ کرد

نور شمس الدین خداوندم عدم را هست کرد

چه عجب گر شوره را او به باغ و راغ کرد