سوی خارستان جانم جملگی را باغ کرد

یک شراب تلخ داد از جام خود هجران بدل

جمله شادی تا به شیر مادر استفراغ کرد

کو زمانی که وصالت برگذشت از روی لطف

نور شمس الدین خداوندم عدم را هست کرد

چه عجب گر شوره را او به باغ و راغ کرد

در غمی بودم که جانم قصد رفتن کرده بود