در غمی بودم که جانم قصد رفتن کرده بود

سوی خارستان جانم جملگی را باغ کرد

نور شمس الدین خداوندم عدم را هست کرد

چه عجب گر شوره را او به باغ و راغ کرد

زنده کردش این خیالت کو بخوانش لاغ کرد

جان من چون درکشید آن جام خاص خاص را

در زمان برهم زند هم زهد و هم اخلاص را