به تو باغ و راغ گوید که: « تو ای بهار چونی؟ »

ز فراق، شهریاری، تو چگونه می گذاری

هله ای گل سعادت، به میان خار چونی؟

به تو آفتاب گوید که: « درآتشیم بی تو »

چو توی حیات جانها، ز چه بند صورتستی؟

چو توی قرار دلها، هله، بی قرار چونی؟

توی جان هر عروسی، توی سور هردو عالم