دنیا کجا بماند، در دور تو، دنی؟!

گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود

با درد مریم، آری صد میوه جنی

مینا کن برونی، و بینا کن درون

ای جان و ای جهان جهان بین و آن دگر

و ای گردشی نهاده تو در شمس و در قمر

ای آنک در دلی، چه عجب دلگشاستی!