کی بود بیمی از آن دزد لئیم

گر هزاران دام باشد در قدم

چون تو با مایی نباشد هیچ غم

چون عنایاتت بود با ما مقیم

هر شبی از دام تن ارواح را

می رهانی می کنی الواح را

می رهند ارواح هر شب زین قفس