هست مهمان جان ما و خویش ما

گفت لا حول آخر ای حکمت گزار

جنس تو مهمانم آمد صد هزار

جمله راضی رفته اند از پیش ما

گفت آبش ده ولیکن شیر گرم

گفت لا حول از توم بگرفت شرم

گفت اندر جو تو کمتر کاه کن