خویش بر صورت پرستان دیده بیش

بر کلوخی دل چه بندی ای سلیم

وا طلب اصلی که تابد او مقیم

ای که تو هم عاشقی بر عقل خویش

پرتو عقلست آن بر حس تو

عاریت می دان ذهب بر مس تو

چون زراندودست خوبی در بشر