دست بر لب زد شهنشاهش که بس

کو ز اول دم که با من یار بود

همچو سگ در قحط بس گه خوار بود

چون دمادم کرد هجوش چون جرس

گفت دانستم ترا از وی بدان

از تو جان گنده ست و از یارت دهان

پس نشین ای گنده جان از دور تو