زان شهنشاه همایون نعل بود

صد هزاران چشمه آب زلال

چون ز که آن لطف بیرون می شود

آبها در چشمه ها خون می شود

که سراسر طور سینا لعل بود

جان پذیرفت و خرد اجزای کوه

ما کم از سنگیم آخر ای گروه