همچو کوره عشق را سوزیدنیست

ای سلامت جو رها کن تو مرا

جان من کوره ست با آتش خوشست

کوره را این بس که خانه آتشست

هر که او زین کور باشد کوره نیست

برگ بی برگی ترا چون برگ شد

جان باقی یافتی و مرگ شد