خانه بی زینهار و جای تنگ

نی یکی همسایه کو باشد پناه

چشم تو که بوسه گاه خلق بود

چون شود در خانه کور و کبود

که درو نه روی می ماند نه رنگ

زین نسق اوصاف خانه می شمرد

وز دو دیده اشک خونین می فشرد