چون دل اهل دل از تو خسته شد

ناسپاسی و فراموشی تو

یاد ناورد آن عسل نوشی تو

لاجرم آن راه بر تو بسته شد

زودشان در یاب و استغفار کن

همچو ابری گریه های زار کن

تا گلستانشان سوی تو بشکفد