خنده نگذارد نگردد منثنی

دیگران گردند زرد از بیم آن

تو چو گل خندان گه سود و زیان

زانک گل گر برگ برگش می کنی

گوید از خاری چرا افتم بغم

خنده را من خود ز خار آورده ام

هرچه از تو یاوه گردد از قضا