گوید از خاری چرا افتم بغم

تو چو گل خندان گه سود و زیان

زانک گل گر برگ برگش می کنی

خنده نگذارد نگردد منثنی

خنده را من خود ز خار آورده ام

هرچه از تو یاوه گردد از قضا

تو یقین دان که خریدت از بلا