خنده را من خود ز خار آورده ام

زانک گل گر برگ برگش می کنی

خنده نگذارد نگردد منثنی

گوید از خاری چرا افتم بغم

هرچه از تو یاوه گردد از قضا

تو یقین دان که خریدت از بلا

ما التصوف قال وجدان الفرح