تو همی ترسی ز من لیک از خری

که فزون تر دزد هین ای روی زرد

گر بدزدی وز گل من می بری

رو که هم از پهلوی خود می خوری

من همی ترسم که تو کمتر خوری

گرچه مشغولم چنان احمق نیم

که شکر افزون کشی تو از نیم