من همی ترسم که تو کمتر خوری

گر بدزدی وز گل من می بری

رو که هم از پهلوی خود می خوری

تو همی ترسی ز من لیک از خری

گرچه مشغولم چنان احمق نیم

که شکر افزون کشی تو از نیم

چون ببینی مر شکر را ز آزمود