گرچه مشغولم چنان احمق نیم

رو که هم از پهلوی خود می خوری

تو همی ترسی ز من لیک از خری

من همی ترسم که تو کمتر خوری

که شکر افزون کشی تو از نیم

چون ببینی مر شکر را ز آزمود

پس بدانی احمق و غافل کی بود