پس بدانی احمق و غافل کی بود

گرچه مشغولم چنان احمق نیم

که شکر افزون کشی تو از نیم

چون ببینی مر شکر را ز آزمود

مرغ زان دانه نظر خوش می کند

دانه هم از دور راهش می زند

کز زنای چشم حظی می بری