کز زنای چشم حظی می بری

پس بدانی احمق و غافل کی بود

مرغ زان دانه نظر خوش می کند

دانه هم از دور راهش می زند

نه کباب از پهلوی خود می خوری

این نظر از دور چون تیرست و سم

عشقت افزون می شود صبر تو کم