مرغ زان دانه نظر خوش می کند

که شکر افزون کشی تو از نیم

چون ببینی مر شکر را ز آزمود

پس بدانی احمق و غافل کی بود

دانه هم از دور راهش می زند

کز زنای چشم حظی می بری

نه کباب از پهلوی خود می خوری