چون ببینی مر شکر را ز آزمود

من همی ترسم که تو کمتر خوری

گرچه مشغولم چنان احمق نیم

که شکر افزون کشی تو از نیم

پس بدانی احمق و غافل کی بود

مرغ زان دانه نظر خوش می کند

دانه هم از دور راهش می زند