که شکر افزون کشی تو از نیم

تو همی ترسی ز من لیک از خری

من همی ترسم که تو کمتر خوری

گرچه مشغولم چنان احمق نیم

چون ببینی مر شکر را ز آزمود

پس بدانی احمق و غافل کی بود

مرغ زان دانه نظر خوش می کند