برد لطفش بین که بر وی سابق است

آتش از قهر خدا خود ذره ایست

بهر تهدید لئیمان دره ایست

با چنین قهری که زفت و فایق است

سبق بی چون و چگونه معنوی

سابق و مسبوق دیدی بی دوی

گر ندیدی آن بود از فهم پست