هر که گل خوارست دردی را گرفت

ماند اندر طبع خلقان حرف درد

هم چنین هر نام صافی داشتست

اسم را چون دردیی بگذاشتست

رفت صوفی سوی صافی ناشکفت

گفت لابد درد را صافی بود

زین دلالت دل به صفوت می رود