رفت صوفی سوی صافی ناشکفت

هم چنین هر نام صافی داشتست

اسم را چون دردیی بگذاشتست

هر که گل خوارست دردی را گرفت

گفت لابد درد را صافی بود

زین دلالت دل به صفوت می رود

درد عسر افتاد و صافش یسر او