گفت لابد درد را صافی بود

اسم را چون دردیی بگذاشتست

هر که گل خوارست دردی را گرفت

رفت صوفی سوی صافی ناشکفت

زین دلالت دل به صفوت می رود

درد عسر افتاد و صافش یسر او

صاف چون خرما و دردی بسر او