کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع دوم · شماره 44

هر که مه خواند ابر را بس گمرهست

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 41

    ماه ما را در کنار عز نشاند

    #
  2. 42

    دشمن ما را عدوی خویش خواند

    #
  3. 43

    تاب ابر و آب او خود زین مهست

    #
  4. 44

    هر که مه خواند ابر را بس گمرهست

    انتخاب‌شده
  5. 45

    نور مه بر ابر چون منزل شدست

    #
  6. 46

    روی تاریکش ز مه مبدل شدست

    #
  7. 47

    گرچه همرنگ مهست و دولتیست

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 44 از «بخش ۳۴ - در صفت آن بی خودان کی از شر خود و هنر خود آمن شده اند کی فانی اند در بقای حق هم چون ستارگان کی فانی اند روز در آفتاب و فانی را خوف آفت و خطر نباشد» است.