می فزایی در زمین از اختران

ای که جان خیره را رهبر کنی

وی که بی ره را تو پیغمبر کنی

می کنی جزو زمین را آسمان

هر که سازد زین جهان آب حیات

زوترش از دیگران آید ممات

دیده دل کو به گردون بنگریست