کوه بیچاره چه داند گفت چیست

تو مرا که افسانه گشتستم بخوان

خود تو می خوانی نه من ای مقتدی

من که طورم تو موسی وین صدا

زانک موسی می بداند که تهیست

کوه می داند به قدر خویشتن

اندکی دارد ز لطف روح تن