کوه می داند به قدر خویشتن

من که طورم تو موسی وین صدا

کوه بیچاره چه داند گفت چیست

زانک موسی می بداند که تهیست

اندکی دارد ز لطف روح تن

تن چو اصطرلاب باشد ز احتساب

آیتی از روح هم چون آفتاب