کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 7

که ببینم رزق می آید به من

شاعرمولوی

اثربخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره گذر خلق دور شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

4
پیش تو آید دوان از عشق تو
#
5
از برای امتحان آن مرد رفت
#
6
در بیابان نزد کوهی خفت تفت
#
7
که ببینم رزق می آید به من
انتخاب‌شده
8
تا قوی گردد مرا در رزق ظن
#
9
کاروانی راه گم کرد و کشید
#
10
سوی کوه آن ممتحن را خفته دید
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 7 از «بخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره گذر خلق دور شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را» است.