کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 9

کاروانی راه گم کرد و کشید

شاعرمولوی

اثربخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره گذر خلق دور شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

6
در بیابان نزد کوهی خفت تفت
#
7
که ببینم رزق می آید به من
#
8
تا قوی گردد مرا در رزق ظن
#
9
کاروانی راه گم کرد و کشید
انتخاب‌شده
10
سوی کوه آن ممتحن را خفته دید
#
11
گفت این مرد این طرف چونست عور
#
12
در بیابان از ره و از شهر دور
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 9 از «بخش ۱۰۰ - در تقریر معنی توکل حکایت آن زاهد کی توکل را امتحان می کرد از میان اسباب و شهر برون آمد و از قوارع و ره گذر خلق دور شد و ببن کوهی مهجوری مفقودی در غایت گرسنگی سر بر سر سنگی نهاد و خفت و با خود گفت توکل کردم بر سبب سازی و رزاقی تو و از اسباب منقطع شدم تا ببینم سببیت توکل را» است.