تا شوم من گوی آن خوش صولجان

عاجزم من از منی خویشتن

چه نشستی پر منی تو پیش من

بی من و مایی همی جویم به جان

هر که بی من شد همه من ها خود اوست

دوست جمله شد چو خود را نیست دوست

آینه بی نقش شد یابد بها