در میان عمق آبی اوفتاد

گفت نامد مهلت آن مکرمت

ور فرو افتی نمیری نکشمت

او فرو افکند خود را از وداد

چون نمرد از نکس آن جان سیر مرد

از فراق مرگ بر خود نوحه کرد

کین حیات او را چو مرگی می نمود