از فراق مرگ بر خود نوحه کرد

او فرو افکند خود را از وداد

در میان عمق آبی اوفتاد

چون نمرد از نکس آن جان سیر مرد

کین حیات او را چو مرگی می نمود

کار پیشش بازگونه گشته بود

موت را از غیب می کرد او کدی